You have this one life. To zdanie wybrało mnie dziś, żeby zająć mi głowę i zatrzymać na chwilę w bezruchu. Tak, jakbym o tym nie wiedziała. Tak, jakby o tym nie myślała wcześniej. Tak, jakby to nie było logiczne. Tak, jakbym tak nie czuła. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz

Wiodę bardzo normalne życie. Ale czasem przerywam je zrywamy wielkiej świadomości, energią, motywacją. Pali mi sie wtedy strasznie. W mojej głowie wybucha miliard planów. Potykam się o nie potem smarując chleb masłem, zmywając podłogę czy wnosząc zakupy na trzecie piętro. Widzę je, gdy zalewam herbatę wrzątkiem i gdy ścielę łóżko. Wtedy najbardziej czuję, że jak sobie pościelę, tak się wyśpię. A ja tak bardzo, bardzo chcę być życiowo wyspana!

Moje plany są totalnie przesuwalne i to mnie boli. Przesuwam je, by zrobić miejsce na codzienność, normalność, obowiązki, obietnice. Jak w szafie. Przesuwam te koszulki, swetry i bluzy. Co jakiś czas w ręce wpadnie mi letnia sukienka, którą tak bardzo chciałabym założyć już teraz. Ale wiadomo, nie zrobię tego. Przesuwam ją w lewo i przesuwam moja marzenia na kiedyś. Na lato, do lata

Czasem znajduję chwilę czasu, urywam ją jak kawałek bagietki, w biegu, w chaosie i z popsutym kokiem na głowie. Piszę. Mam na papierze 1/50 mojego marzenia. Spisałam to, zrobiłam, uf, jestem super, wow, czuję moc, umiem, mogę! Wtedy na następny dzień w notesie wpisuję hasło: napisać 2/50 mojego marzenia. I tak bardzo mi jest smutno, gdy muszę to przepisać na kolejny i kolejny, i kolejny dzień. Bo nie dałam rady, bo jest już 23:00, a ja ledwo patrzę na oczy. Bo Ina budzi się co chwila, chyba poleżę koło niej. Bo pracuję, a szanuję pracę i jest dla mnie jedną z najważniejszych rzeczy w życiu – pozwala mi być samodzielną sobą. Bo obiecałam sobie, że wstanę o 5:30 i popracuję, ale okazałam się zmęczonym słabeuszem.

Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Wiem przecież! Przecież codziennie to robię. Tylko czasem chciałabym po prostu odrzucić miękką i chłodną białą pościel w hotelu w centrum Londynu, patrzeć przez okno ze stopami opartymi o białą ścianę. Kruszyć śniadaniem w łóżku i czuć, że to nie przypadek, że sama zapracowałam na to, by czuć, że wykorzystuję to życie na 100%. Że sama dałam sobie nagrodę. Że dopięłam swego.

Na razie ścielę sobie pościelą z bawełny przemysłowej za 49,90 pln. Ale za oknem już słyszę ten Londyn. Coraz częściej kruszę na prześcieradle i podziwiam swoje stopy na białej ścianie. Niedługo wyjdę z tej poczekalni.

You have this one life. Wiem.