miłość

Jak poznać przyjaciół, czyli kilka rad dla życiowo samotnych. 

To nie tak, że tylko miłości ludziom brakuje. Przyjaźni czasem bardziej.

Kiedyś to przychodziło naturalnie. Człowiek nie myślał o tym, że poznaje przyjaciół, po prostu to się działo. A teraz? Masz 30 lat i to nie jest takie łatwe, jak wtedy, gdy było się w liceum czy na studiach. Może dlatego, że teraz dopiero docenia się obecność przyjaciela. I tym dotkliwiej odczuwa jego brak?

Teraz myślisz o tym, że poznajesz przyjaciół, witając się z kimś myślisz o tym, że ,,własnie poznaję nową osobę, skup się, może to przyjaciel”. Może nie do końca tak to wygląda, ale podświadomie nie chcemy przegapić okazji. Ja przynajmniej nie chcę, bez przyjaciół życie to jak chleb bez masła.

Jestem szczęśliwa, gdy inni są szczęśliwi 

Lubię doceniać ludzi. Mówić, że zrobili coś dobrze, że ładnie wyglądają, że ich lubię. Bo mówimy sobie zdecydowanie za mało dobrych rzeczy i za mało dobrych rzeczy dla siebie nawzajem robimy. Świat byłby przyjemniejszy w odbiorze, gdybyśmy częściej starali się zauważać w innych to, co dobre.

Czasem słyszę, że jestem za dobra. Nie jestem. Bo to, że bywam milsza od innych, nie znaczy, że jestem za bardzo. Tak powinno być. Chcę, by był to standard.

Chcę być szczęśliwa… cholernie chcę… czyli dziś o miłości 

Kayah w wywiadzie do Urody Życia powiedziała – Pamiętam, jak kilka lat temu kupiłam dom w Brazylii. Wyszłam na taras z kieliszkiem szampana, przed sobą miałam bajeczny widok. Cudowne okoliczności, żeby świętować, tylko zamiast uśmiechu pojawiły się łzy.

Znamy to, prawda?

Dwa lata temu zaczęłam od nowa. Odeszłam, a raczej wyrzuciłam… Alkoholik z długami, zdradzał mnie. Zostałam razem z synkiem. Miał wtedy dwa i pół roku. Szłam jak burza – miałam plan, który realizowałam punkt po punkcie. Sprzedałam dwa auta, kupiłam trzecie, kupiłam i wyremontowałam mieszkanie, przeprowadziłam nas, ochrzciłam synka, przejechałam z nim sama mnóstwo kilometrów na wakacje, przeżyłam sama odpieluchowanie, odsmoczkowanie, pierwszy dzień w przedszkolu, przedstawienia, ustanowiłam w sądzie miejsce pobytu dziecka przy mnie… On ułożył sobie szybciutko życie z młodszą o prawie 10 lat z 8 letnim synem. Pojawia się od czasu do czasu, w swoim zachowaniu nie widzi żadnych błędów, mówi mi, że jestem złą matką bo przywiązałam dziecko do siebie. Nie chce przyjechać do dziecka kiedy jest ono chore bo twierdzi, że nie chce mnie oglądać… Zarzuca mi, że ograniczam mu kontakty bo nie są one takie jakby on chciał.
Jakiś czas temu pojawił się ktoś, kto rozbudził we mnie apetyt na życie. 12 lat starszy, kochany człowiek. Tylko, że…. jest w trakcie rozwodu i tysiąc kilometrów stąd. To bardzo trudne…. Codziennie ze sobą piszemy, rozmawiamy… Wpadłam po same uszy. Ale cholernie się boję. Przyszłość jest bardzo trudna. Ostatnio był u nas miesiąc temu. Najwspanialszy tydzień od dawien dawna. Czułam się kochana i zaopiekowana. Kolejny raz dopiero za miesiąc… Od paru dni lecę na autopilocie. Wstawanie, przedszkole, praca, przedszkole, dom, spanie… Opuściły mnie wszystkie siły. Bolą ręce, nogi, włosy… Totalny spadek. Przytłacza mnie rutyna i samotność. Patrzę na te wszystkie pary i serce aż krzyczy… Chcę być szczęśliwa…cholernie chcę…

Takie jest życie

Takie jest życie.

Kradniesz cukierka w warzywniaku obok bloku. Kłamiesz, że idziesz do koleżanki na noc, a tak naprawdę idziesz na dyskotekę. Przyrzekasz sobie z przyjaciółką, że będziecie siostrami do końca życia. Za miesiąc kłócicie się o chłopaka i nie poznajecie się na ulicy. Mówisz, że wypiłaś tylko jedno piwo, a tak naprawdę trzy. Podrabiasz taty podpis w dzienniczku, zgłaszasz nieprzygotowanie na lekcji. Mówisz, że jesteś niedysponowana, choć nie jesteś. Wydaje ci się, że wszyscy to twoi wrogowie, na czele z mamą. Kłócisz się z bratem. Widzisz i słyszysz rzeczy, które dają ci za dużo do myślenia, jesteś świadkiem rzecz, które zmieniają cię na zawsze, choć jeszcze o tym nie wiesz.

7 zasad wolnej kobiety

Kilka tygodni temu Mama mi powiedziała, że widać po mnie, że żyję własnym życiem. Więc żyję, zjeżdżając czasem z górki, a czasem z dzikim trudem się wspinając. Satysfakcja jest ogromna, ale lekko też nie jest.

Wymyśliłam sobie 7 zasad wolnej kobiety. Ładne hasło, w sam raz, by przemycić trochę motywacyjnych treści, które są nam potrzebne w czasie przesilenia. No dobra, mi są teraz bardzo potrzebne. A co do zasad, to… Każda kobieta ma zasady, tylko nie każda o tym wie. 🙂

self love club

Tak wyglądam bez makijażu. No normalnie, umówmy się. Normalna dziewczyna. Ale nie o to wcale chodzi.

To jestem ja. Ja tak wyglądam. I to jest ok. Mogłabym mieć inny kolor włosów, większe usta, dłuższe rzęsy, prostsze zęby. Mogłabym, pewnie, że tak. Ja bym nie mogła? 😀 Ale nie mam i, tu dojdę do ważnej kwesti – i co z tego? 🙂

Dość! Nie chcę tracić więcej czasu

Nie mam już cierpliwości do pewnych rzeczy, nie dlatego, że stałem się arogancki, ale po prostu dlatego, że osiągnąłem taki punkt w moim życiu, gdzie nie chcę tracić więcej czasu na to, co mnie boli lub mnie nie zadowala. Nie mam cierpliwości do cynizmu, nadmiernego krytycyzmu i wysoko stawianych poprzeczek każdej natury. Straciłem wolę do zadowalania tych, którzy mnie nie lubią, do kochania tych, którzy mnie nie kochają i uśmiechania się do tych, którzy nie chcą uśmiechnąć się do mnie.
Nie poświęcę już ani minuty tym, którzy lubią manipulować. Postanowiłem więcej nie współpracować z udawaniem, hipokryzją, nieuczciwością i bałwochwalstwem. Nie toleruję selektywnej erudycji, ani arogancji akademickiej. Nie pasuje mi plotkowanie. Nienawidzę konfliktów i porównań. Wierzę w świat pełen różnorodności i dlatego unikam ludzi o sztywnych i nieelastycznych osobowościach. W przyjaźni nie lubię braku lojalności i zdrady. Nie rozumiem także tych, którzy nie potrafią innych chwalić lub choćby dawać słów zachęty. Mam trudności z zaakceptowaniem tych, którzy nie lubią zwierząt. A na domiar wszystkiego nie mam cierpliwości do wszystkich, którzy nie zasługują na moją cierpliwość.

José Micard Teixeira

Navigate